Αργυροπούλου Βούλα

argiripoulou

Η Βούλα Αργυροπούλου γεννήθηκε στο Ναύπλιο, αλλά ζει στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκε με το μάρκετιγκ και ειδικότερα με την έρευνα αγοράς και τη διαφήμιση.

Έχει γράψει και εκδώσει τα παρακάτω βιβλία:

• «...Ήταν ένα πιτσιρίκι», Μυθιστόρημα, Ελληνική Ευρωεκδοτική, 1991.

• «Αχ, μωρέ πατρίδα», Μυθιστόρημα, Ελληνική Ευρωεκδοτική, 1992. Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα αυτοτελές μυθιστόρημα αλλά είναι σχεδόν μια συνέχεια του μυθιστορήματος «... ήταν ένα πιτσιρίκι».

• «Ο βαρκάρης και τ’ απόνερα», Μυθιστόρημα, Ιωλκός, 2012.

• «Οδός Τρυφωνίτσα», Ένας μονόλογος χωριάτικος, Ιωλκός, 2014.

• «Το ψέμα της νηνεμίας», Μυθιστόρημα, Ιωλκός, 2015.

                                                                                         ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΗΣ ΝΗΝΕΜΙΑΣ

[...] Όντως φοβόμουν. Και φοβόμουν ακόμη περισσότερο που έβλεπα ότι είχε βάλει συνεργό και μες στο σπίτι. Την Ινέζ. Άρχισα να σκέφτομαι αν έπρεπε να το πω στον Πωλ. Προς ώρας έπρεπε να έχω γεμάτο το σπίτι με ανθρώπους, να μη μένω μόνη τα πρωινά.

Βέβαια με τούτη την κατάληξη κατάλαβα γιατί η Ινέζ δε με χώνεψε από την πρώτη στιγμή. Είχε την ίδια γνώμη με το χοντρό γιο της χοντρής. Ότι του παίρνω τα δικαιώματά του. Λες να το είχα διαισθανθεί, γι’ αυτό κι εγώ δεν τη χώνεψα από την αρχή;

Δεν έπρεπε, όμως, να δείξω ότι κατάλαβα τη συμμαχία. Έπρεπε να το παίξω χαζή προς ώρας. Αυτό με βόλευε. Έτσι έπρεπε να πείσω τον εγωισμό μου που είχε επαναστατήσει. Του εξήγησα, όμως, ότι είχα περισσότερα καλά να τον θρέψω απ’ ό.τι κακά. Είχα τον Πωλ που ήξερα ότι με αγάπαγε και με χρειαζόταν. Αχτύπητο δίδυμο αυτή η συνταγή. Στα συν, είχα ακόμη την άνεση της ζωής στην Αμερική. Καλά σχολεία για τα παιδιά μου, οικονομική ευμάρεια και ελευθερία να κάνω πολλά πράγματα. Εδώ στην Αμερική υπάρχει χώρος για όλους, αρκεί να το θέλεις. Κι εγώ το ήθελα και δεν επρόκειτο να μου μπει εμπόδιο κανείς. Η ζυγαριά έγερνε προς τα θετικά. Γύρισα κι εγώ την πλάτη μου στα αρνητικά, αποφασισμένη να πορευτώ επιτυχώς τη ζωή που μου έλαχε δίπλα στον Πωλ. Αραξοβόλι.

Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά, τούτη η λέξη μού ήρθε στο νου. Αθάνατη ελληνική γλώσσα που έχει λέξη, κατά λέξη, για κάθε απόχρωση συναισθημάτων. Όντως αραξοβόλι ήταν για μένα ο Πωλ σε τούτη τη φάση της ζωής μου και δεν επρόκειτο να με βγάλει στο πέλαγος κανένας Λαιστρυγόνας, κανένας Κύκλωπας. Δεν πά’ να ήταν και ο γιος της χοντρής.

Με τούτη την απόφαση στο μυαλό ρίχτηκα με τα μούτρα στη Μυθολογία του Ρισπέν και της έδωσα και κατάλαβε. Και τα εξώφυλλα έφαγα. Όντως το βιβλίο είναι φυγή. Αρκεί μόνο να μη μένεις στη φυγή, αλλά να ξαναγυρνάς πίσω στην πραγματικότητα πλουσιότερος από γνώσεις, εμπειρίες και ξεκούραση. Να ξαναγυρνάς ανανεωμένος. Κι εγώ αυτήν τη συνταγή την είχα εφαρμόσει από πάντα στη σχέση μου με το βιβλίο. Είτε ήταν ένα βιβλίο σκέτης φυγής όπως π.χ. το μυθιστόρημα που κρατούσε όσο κρατούσαν οι σελίδες του, είτε επρόκειτο για reference book όπως π.χ. είναι οι εγκυκλοπαίδειες, τα λεξικά, η μυθολογία, που ανατρέχεις κάθε φορά που έχεις ανάγκη για κάτι.

Τούτα τα reference book στέκουν δίπλα σου βοηθοί ανά πάσα στιγμή. Να τ’ ανοίξεις, να πάρεις ό,τι θες, να τα κλείσεις, σίγουρη ότι θα σε περιμένουν εκεί όταν τα ξαναχρειαστείς. [...]

Μια φίλη μου κάποτε -από τις λίγες που είχα- είχε πει ότι η πραγματική φιλία είναι σαν reference book. Πρέπει να είναι δίπλα σου όταν τη χρειαστείς. Γι’ αυτό και μένα με έλεγε Re.

Μεγάλη η κουβέντα για τη φιλία και τα βιβλία. Ξεστράτισε για τα καλά η σκέψη μου τούτες τις δύσκολες στιγμές, αλλά γύρισε δυνατότερη στο σήμερα. Γι’ αυτό λέω, δόξα τω Θεώ που τούτο το μυαλό ξέρει πολλές στράτες για να βρει νερό να πιει να ξεδιψάσει.

Πάλι παινεύτηκα για το μυαλό μου. Εκεί βγάζω όλο τον εγωισμό μου ίσως από το κόμπλεξ μου για την εμφάνισή μου, που είναι της διπλανής πόρτας και δεν ξεχωρίζει. Ξεχωρίζει μόνο στα μάτια αυτών που μ’ αγάπησαν και σ’ αυτών που μ’ αγαπάνε ακόμα, γιατί μελλοντικές αγάπες δε φαίνονται στον ορίζοντα. Όχι ότι τις θέλω. Αυτό που θέλω είναι να μη χάσω αυτές που έχω. Του Πωλ και των παιδιών μου. Γι’ αυτό αποφάσισα να μην πω τίποτα στον Πωλ για τα τηλεφωνήματα αυτά, να μην του κομματιάσω την καρδιά, να μην μου κομματιάσω τη ζωή. Υπομονή. Αυτό είπα στον εαυτό μου. Αυτό έκανα.