Γαλάνη Ρούλα

galani 

  Η Ρούλα (Σταυρούλα) Γαλάνη γεννήθηκε στα Χανιά. Κατάγεται από την Πυλία Μεσσηνίας και κατοικεί στην Πρέβεζα. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρέτησε για είκοσι πέντε χρόνια τη μάχιμη δικηγορία στην Πρέβεζα. Με την λογοτεχνική συγγραφή ασχολείται από τα νεανικά της χρόνια. Έχει κάνει πολλές δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά (Πρεβεζάνικα Χρονικά, Ο Κήπος των Τεχνών) και τοπικές εφημερίδες (Βήμα της Πρέβεζας).

Ακόμα έχει λάβει τις παρακάτω διακρίσεις:

  Α' Βραβείο διαγωνισμού ποίησης UNESCO Ζακύνθου, Κεφαλληνίας και Ιθάκης, 1ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού 2016. Α' Βραβείο διαγωνισμού θεατρικού έργου ΕΤΕΠ (Εταιρείας Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού) Κερατσινίου, 16ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού. Β' Βραβείο διαγωνισμού μέρους ποιητικής συλλογής International Art Society Κ.Π. Καβάφης 2016, 2ου Παγκόσμιου Ποιητικού Διαγωνισμού. Γ' Βραβείο διαγωνισμού συγγραφής θεατρικού έργου ΠΕΛ (Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών), 35ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού. Α΄Βραβείο πρωτότυπης ποίησης ΕΠΟΚ (Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων), 7ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού. Α΄Βραβείο διαγωνισμού θεατρικού έργου - κωμωδίας ΕΠΟΚ (Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων), 7ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού. Α΄Βραβείο διαγωνισμού εμμέτρου δραματικού θεατρικού έργου ΕΠΟΚ, 7ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού. Έπαινος ποίησης στα «Βραυρώνια 2016». Έπαινος ποίησης ΕΤΕΠ Κερατσινίου, 16ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού. Διάκριση ποίησης «Δελφικών αγώνων» της ΠΕΛ, 31ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού. Διάκριση ποίησης UNESCO - Πειραιώς και Νήσων «Γλυπτών Παλιννόστησις - Για την επιστροφή των γλυπτών και των μαρμάρων του Παρθενώνα» 2017. Διάκριση ποίησης ΕΛΒΕ (Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος) σε διαγωνισμό με θέμα τον Αριστοτέλη. Α΄ Βραβείο θεατρικού έργου (έμμετρο δράμα) «Ηχώ του Δάσους» ΕΤΕΠ Κερατσινίου.

  Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.

 

ΑΙΓΑΙΟ  ΠΑΣΧΑ

 

Θαλασσοπέλαγο των άπλετων ιριδισμών

αμφίπλεκτο με στεριανά χιράμια...

Θαλάμι των νεκρών σωμάτων... Ρίμα αλγεινή

της πενθικής σονάτας...

Του στόλου της ψυχοπομπής των αθανάτων

μαύρο κατάρτι...

αφέθηκες στων εστεμμένων σου τον σαρκασμό

με τις σχισμές της πέτρας σου...

Στα θρύψαλα της ποταπής ψευτοαγάπης

που τραυλίζει ανθέλληνα έπη.

Επιστρατεύω το μυωπικό μου ορατόμετρο

να μελετώ το ωχρό σου πρόσωπο

στις βουρδουλιές που ρίχνει ο ερυθροδάχτυλος ήλιος

- αποκαλύπτοντάς το έτσι, τώρα και χθες –

προσηλωμένος στην ακρόαση των σημάτων σου.

Η μνήμη του νερού έχει καταγράψει:

Το κύκνειο άσμα της λευκής βρατσέρας

που τη ’λέγαν «ΝΙΟΒΗ».

Τις προσευχές στα ’κονοστάσια τ’ Άι - Νικόλα,

όσων γονάτιζαν στην αγάντα του μώλου.

Το τραγούδι της κοπέλας που ‘σμίγε τον έρωτα

με τις καντάδες του δρόμου.

Των παππούδων το παραμύθι στη χόβολη.

Τα δάχτυλα των μανάδων που ζυμώναν τις λειτουργιές.

Το κλάμα, όσων ορφάνεψαν, στο μεροβίγλι των βράχων.

«Κρυφτό» και «Φτου! Ξελεφτερία!» στα σοκάκια.

Τον ήχο του καμπαναριού... τα καντηλάκια.

Αιγαίοι αγγέλοι πύκνωσαν όψια λευκάνθεμά τους,

σα λαμπροφορέθηκε ο νους, στιγμές λίγο - λίγο,

εκστασιασμένος στο αντίφεγγο της λαμπάδας

του αγέννητου Μάη.