Βρυώνης Νικόλαος

vruonis

  Ο Νικόλαος Βρυώνης γεννήθηκε στην Καλαμάτα,όπου και περάτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανε­πιστημίου Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Υπηρέτησε στο Υπουρ­γείο Υγείας και Πρόνοιας ως ανώτερο διοικη­τικό στέλεχος. Συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του Δ/ντού Α΄. Ως υπάλληλος μετεκπαιδεύτηκε στη Μ. Βρετανία και στη Σκωτία με υποτροφία του ΟΗΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης, αντί­στοιχα.

  Εκπροσώπησε το Υπουργείο πολλές φορές σε διά­φορα Συνέδρια και Σεμινάρια και αποστολές σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Χρημάτισε Πρόεδρος διαφόρων Ιδρυ­μάτων, υπαγομένων στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Υγείας-Πρόνοιας, όπως του Εθνικού Ιδρύματος Προστασίας Κωφών, από το 1994 έως το 1998. Τα τελευταία 17 χρόνια δραστηριοποιείται ως Πρόεδρος του Επιμορφωτικού - Πολιτιστικού Συλλόγου Ηρακλείου Αττικής, που λειτουργεί αδιάλειπτα από το 1956 και ασχολείται με διάφορα θέματα και δραστηριότητες ιστορικού και πολιτιστικού περιεχομένου.

  Έχει γράψει τα εξής βιβλία ιστορικού περιεχομένου: «Ο Πασάς Ομέρ Βρυώνης» (2003), «Γρηγόριος Δικαίος – Παπαφλέσσας» (2004), «Ο Πόντος των Ελλήνων» (2005), «Ιλλυριοί - Αρβανίτες-Αλβανοί και η σχέση τους με τους Έλληνες» (2008), «Μέγας Αλέξανδρος, ο άνθρωπος, ο Βασιλιάς, ο Στρατηλάτης» (2011).

 

[…] ΧΑΜΕΝΕΣ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ… ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

[…] 6. ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Δραματική συνέπεια της Μικρασιατικής καταστροφής ήταν και η υποχρεωτική ανταλλαγή των μουσουλμανικών πληθυσμών της Ελλάδας με τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μ. Ασίας και του Πόντου.

Τότε το επίσημο κράτος, η Ελληνική Πολιτεία, παρά την φτώχεια που είχε και τα φοβερά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, μετά από 10 σχεδόν χρόνια συνεχών πολέμων, άνοιξε την αγκαλιά της σαν στοργική μάνα να δεχθεί και να ζεστάνει το 1,5 περίπου εκατομ. πρόσφυγες - ξενιτεμένα παιδιά της, που έφθασαν στην μητέρα-πατρίδα για σωτηρία, ύστερα από απερίγραπτα δεινά και ταλαιπωρίες, σωστά ψυχικά και σωματικά ράκη, αφού πρώτα έ­χασαν την γη των προγόνων τους, την πατρίδα τους, αγαπημένα συγγενικά και φιλικά πρόσωπα και όλα τα υπάρχοντά τους!

Ατυχώς, τα καραβοτσακισμένα και δύσμοιρα αδέλφια μας από την Ιωνία και τον Πόντο, τα οποία ζήτησαν καταφύγιο στην Ελλάδα πριν ή μετά την μεγάλη Μικρασιατική Καταστροφή, δεν έγιναν δεκτά απ’ όλους και παντού με ανοικτές αγκάλες! Πολλοί μικρό­ψυχοι και ανόητοι γηγενείς έβλεπαν τους πρόσφυγες ως επικίνδυ­νους ανταγωνιστές στις δουλειές τους και στις επιχειρήσεις τους. Φοβόντουσαν την ανωτερότητά τους, τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους σε πολλούς τομείς της οικονομίας. Τους θεωρούσαν ξένους και τους αντιμετώπιζαν σαν εισβολείς, περίπου σαν Τούρκους! που ήρθαν να πάρουν την γη τους και να μοιραστούν το βιός τους. Τους αποκαλούσαν κοροϊδευτικά και περιφρονητικά «πρόσφυγες, τουρκόσπορους, τουρκομερίτες, γιαουρτοβαπτισμένους κτλ.». Αρ­κετοί Μικρασιάτες αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν από τα επώνυμά τους τα τουρκογενή προθέματα και καταλήξεις (τα -όγλου) και άλ­λοι να αλλάξουν τα επώνυμά τους τελείως.

Τις αντιθέσεις ενίσχυσε και το γεγονός ότι οι πρόσφυγες είχαν απομονωθεί κοινωνικά την στιγμή που είχαν εγκατασταθεί σε ιδιαί­τερους χώρους, χωριά ή προσφυγικούς συνοικισμούς! Η πίκρα του ξεριζωμού, η ανασφάλεια, η ψευδαίσθηση της επιστροφής στον χα­μένο παράδεισο, λειτούργησαν αρνητικά και εμπόδισαν την γρήγο­ρη ενσωμάτωση των προσφύγων στην ελληνική κοινωνία. Μόνο με­τά τα συνταρακτικά γεγονότα της δεκαετίας του 1940 θα σβήσει η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των γηγενών Ελλήνων και προσφύ­γων. Εξ άλλου η έκδηλη συμπάθεια και προτίμηση των προσφύ­γων προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το κόμμα του, τους ενέ­πλεξε στα πολιτικά μίση και στη δίνη του εθνικού διχασμού. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και ο φιλικός τους τύπος και έκαναν το μεγάλο λάθος να καλλιεργήσουν το μίσος ενα­ντίον του προσφυγικού στοιχείου! Έτσι φθάσαμε όχι μόνο σε ρα­τσιστικά και αντιπροσφυγικά αισθήματα, αλλά και σε πράξεις ω­μής βίας!

Δυστυχώς, τα πράγματα έφθασαν σε ξυλοδαρμούς, συγκρούσεις, προπηλακισμούς, ακόμη και σε δολοφονίες «εν ψυχρώ και θερμώ»! Η κατάσταση είχε πάρει τόσο άσχημη τροπή, ώστε η Βουλή ανα­γκάστηκε να συζητήσει, την 10 Νοεμβρίου 1924, το θέμα «περί των συρράξεων μεταξύ προσφύγων και εντοπίων»!

Τέτοιες ακραίες συμπεριφορές εκ μέρους των «εντοπίων» εις βάρος των προσφύγων, παρ’ ότι είναι κατανοητές, κρίνονται απα­ράδεκτες και καταδικαστέες. Πού ήταν η αδελφική αγάπη; […]