Ζωτόπουλος Κώστας

zotopoulos

Ο Κώστας Ζωτόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κώστα Π. Παπαδόπουλου) σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακό και διδακτορικό στην ιστορία και τη φιλοσοφία των επιστημών, στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως διευθυντής του Γενικού Λυκείου Μελιγαλά και είναι αντιπρόεδρος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.

Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 80 με ποιήματα σε περιοδικά, με διάφορα ψευδώνυμα. Το 1993 ένα διήγημά του διακρίθηκε σε διαγωνισμό του περιοδικού Ρεύματα και συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία των εκδόσεων Καστανιώτη : «Η Τέχνη του Γράφειν – 12 Νέοι πεζογράφοι». Έχει μεταφράσει το βιβλίο του HenryMiller: «Ήρεμες Μέρες στο Κλισύ», Εκδόσεις Μπουκουμάνης, 1985.

Κριτικές παρουσιάσεις του για ποιητικές συλλογές και για πεζά έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, στα περιοδικά Νέα Εστία, Νέα Ευθύνη, Τα Ποιητικά, Ποιητική, (δε)κατα, κ.α., καθώς και στις Μεσσηνιακές εφημερίδες Ελευθερία, Θάρρος, Φωνή.

Διηγήματά του, δοκίμιά του και μεταφράσεις δοκιμίων έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά (δε)κατα, Ρεύματα, Ουτοπία, Έρευνα, Έκφραση και Τριφυλιακή Εστία.

Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά (δε)κατα, Τα Ποιητικά, Poetix και Νέα Ευθύνη.

Έχει εκδοθεί η συλλογή διηγημάτων του: «Βοσκός της αντίπερα όχθης», εκδόσεις Τόπος, 2007 και η ποιητική του συλλογή: «Η επίσκεψη του ποιήματος», εκδόσεις Τόπος, 2013.

 

 

ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙ

Ένα απόγευμα του Αυγούστου

στο κέντρο της πόλης που φάνταζε άδεια

μπήκε στο δωμάτιό της και είδε

απ’ τις μπιζουτιέρες να λείπουν τα αισθήματα.

Αφανής, ανεπαίσθητη διάρρηξη,

τίποτε δεν πρόδωσε τον καλοκαιρινό επισκέπτη.

Τότε, στο βιτρό δίπλα στο παράθυρο

είδε στις αντιθέσεις των χρωμάτων,

που πάντα τη μάγευαν,

για πρώτη φορά την εκδοχή του τέλους

να έχει μπει στο δωμάτιο ήδη.

Και άκουσε τον ήχο, απείχε μήνες.

Ύστερα κοίταξε στον καθρέφτη

αν οι γραμμές του χρόνου ακόμα κρύβονταν

και διέκρινε να μεγαλώνει αργά

το ωχρό σημάδι της ανυπαρξίας.

 

ΚΡΟΣΣΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Μέρα με άνεμο και χαμηλά κυματίζουν

στη θάλασσα κοπάδια αλαφιασμένων αμνών.

Ο χαρταετός πετά ψηλά και μοιράζει

τα κρόσσια της ουράς που τον κρατεί

ύστερα κατεβαίνει στο λόφο του κοιμητηρίου

στο ανοικτό σκάμμα, εκεί τον βρίσκουν πλαγιασμένο

τα παιδιά με τον κομμένο σπάγκο οδηγό.