Γαρμπής Κώστας

garmphs 

  Ο Κώστας Γαρμπής (ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Π. Μαρκάκη) γεννήθηκε στην Παραλία της Καλαμάτας το 1947 και ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως δικηγόρος. Ασχολείται με τη λογοτεχνία και, ειδικότερα, με την ποίηση από τα παιδικά του χρόνια.

Δημοσιευμένα έργα του (όλα με ψευδώνυμο) είναι τα εξής:

Ποιήματα (με το ψευδώνυμο Κώστας Γαρμπής):

«Οδυσσέας και άλλα στιχουργήματα», 1981, εκτός εμπορίου.

«Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;», 1982, εκτός εμπορίου.

«Ένα κουαρτέτο για τη Μαρία Πολυδούρη», 1994, εκτός εμπορίου.

«Επτά ερωτικά», 2010, Εκδόσεις Φαραί.

«Μικρές παγίδες – Φονική ποίηση για προχωρημένους αρχάριους» , 2011, Εκδόσεις Φαραί.

«Για την Ελίζα», 2012, Εκδόσεις Φαραί.

«Φυσούν Άνεμοι», 2013, Εκδόσεις Φαραί.

«Εν Εσόπτρω», 2013, Εκδόσεις Φαραί.

«Δοκιμές και Μελετήματα», 2014, Εκδόσεις Φαραί.

Νουβέλες – Διηγήματα:

«Μια παρτίδα σκάκι», 2002, Εκδόσεις Τυπωθήτω (με το ψευδώνυμο Αννίβας Αννίβα Αρνέλλος) – πρόσφατα εκδόθηκε στη γερμανική γλώσσα από τον Εκδοτικό Οίκο Periplaneta.

«Έρωτας στο Γαλαξείδι», 2008, Εκδόσεις infocus (με το ψευδώνυμο Κώστας Ασίνης).

«Έρωτας στις Σπέτσες», 2014, Εκδόσεις Φαραί (με το ψευδώνυμο Κώστας Ασίνης).

Δοκίμια – Μελετήματα (με το ψευδώνυμο Αννίβας Αννίβα Αρνέλλος):

«Γιατί με ξυπνήσατε, λόρδε Κάρναβον;», 2007, Εκδόσεις Ηλέκτρα.

«Αϋπνίες», 2010, Εκδόσεις Φαραί.

Παρα-θεατρικά (με το ψευδώνυμο Κώστας Ασίνης):

«Ένα υπόθετο γλυκερίνης», 2003, Εκδόσεις Βασ. Ν. Κατσαρού.

Ο εκδοτικός οίκος «Φαραί» ανήκει στο συγγραφέα και έχει συσταθεί για ειδικούς λόγους. Ο Κώστας Γαρμπής έχει επιμεληθεί, εκτός από τα βιβλία του ιδίου, και τις ακόλουθες εκδόσεις:

«Η μέσα γη» του WilliamMorris, σε μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα.

«Το ποτάμι του χρόνου», ποιήματα του Γιάννη Γαρδίκη.

«Το ποίημα δεν πουλάει», ποιήματα του Θανάση Παντέ.

«Μάλμα & IgnisFatuus», ποιήματα του Π. Γ. Κριμπά.

«Τα δώδεκα παιδιά του χρόνου», λαογραφικά της Γαρυφαλλιάς Κατσαμπάνη – Τσαγκάρη. 

 

ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Ολόγλυκια πλανεύτρα νύχτα Νοεμβριάτικη

κι εσύ καλοθρεμμένε μου αστέ αργοχωνεύεις.

Πώς θα περάσεις το Σαββατοκύριακο

μπροστά σ’ ένα ποτήρι V.S.O.P. γυρεύεις.

Και τα νοσοκομειακά σφυρίζουν, σφυρίζουν.

Οι ανταύγειες απ’ το τζάκι σου τη χαύνωση,

την καλοπέραση και την αδιαφορία σου φωτίζουν.

Από παρωχημένες τα βιβλία σου εποχές

με ηρωισμούς εκ του ασγαλούς σε πλημμυρίζουν.

Και τα νοσοκομειακά σφυρίζουν, σφυρίζουν.

Μες στ’ απαλά, λευκά κλινοσκεπάσματα

τρυγάς με βιάση τώρα κάποιο κρίνο...

Για να ’χεις τη συνείδησή σου ήσυχη

μετά θ’ ακούσεις Ντώυτσε Βέλλε ή Λονδίνο.

Κι αυτά σφυρίζουν, κι αυτά σφυρίζουν.

Αθήνα, Νοέμβρης 1973

(Από τη συλλογή «Δυο τύψεις, μια ελπίδα»)